Eliza's blog

Op visite bij een culinair plekje op Tenerife

Langzaamaan heb ik het gevoel dat er écht niets meer bij kan. Ik zit vol, bomvol. Maar Teresa blijft me maar eten voorschotelen. Ik lach. “Nee, hierna past het echt niet meer!” zeg ik haar wanneer ze mijn bord meeneemt. Maar het toetje waarmee ze daarna aan komt lopen ziet er toch ook weer te aantrekkelijk uit om te laten staan…

Eerder deze dag kwam ik aan bij Finca la Hacienda, het plekje van Teresa. Via een smal weggetje reed ik de hoogte in. Toen ik stopte om van het uitzicht te genieten, zag ik het ineens op het gebouw staan: Finca la Hacienda. De plek die ik zocht. In een barretje in het plaatsje Tierra del Trigo ontmoette ik eigenaresse Teresa, waar ze me vertelde dat ik haar finca eens moest zien. “Het is niet moeilijk! Gewoon omhoog rijden.” Na mijn bezoek aan het stadje besloot ik haar advies op te volgen, en ineens stond ik er. Voor dit prachtige plekje, met een eindeloos zicht op de kust van Tenerife.

Teresa kletst tegen me alsof ze me al jaren kent. Over Tenerife, over hun plekje, over haar verleden… Wanneer de Spaanse keuken aan bod komt, lijkt ze al helemaal niet meer van ophouden te weten. “Ik ben dól op koken!” Ze straalt. “Het leukste aan het runnen van mijn eigen gastenverblijf vind ik misschien nog wel dat ik me kan uitleven in de keuken. Onze gasten zijn soms weleens bang dat ze dik terug naar huis gaan” lacht Teresa. “Dat is natuurlijk niet mijn intentie. Maar het leven is tekort om niet lekker en veel te eten, toch?”

Wijn uit eigen tuin

Ik krijg veel lokale gerechten door Teresa voorgeschoteld. De zelf geoogste wijn door Teresa en haar man Baudilio is daar een goed voorbeeld van. Deze vloeit rijkelijk tijdens het diner. “Morgen zetten we de barbecue aan Eliza!” In gedachten zie ik mezelf alweer eindeloos veel eten. Voor nu besluit ik er even mee op te houden en mijn bed op te zoeken. Uitbuiken. Want dat is hard nodig! Ik omhels Teresa en bedank haar. “Als er wat is, roep ons maar! Wij wonen in het huisje naast de finca, dus we zijn altijd dichtbij” verzekert Teresa me. Een fijn idee. “Welterusten Teresa, bedankt voor dit culinaire spektakel!”

Gerelateerde verhalen

Geen reacties

Laat een reactie achter