Eliza's blog

De fotogenieke kleuren van Piano Grande in Umbrië

Een grote vlakte die in de maanden mei, juni en juli gekleurd wordt door een zee van bloemen… Dat leek me een bezoekje waard! In Umbrië ligt deze bijzondere vlakte, de Piano Grande. In het hart van het natuurgebied Monti Sibillini om precies te zijn. Ik neem je graag even mee terug…

Het weidse landschap van Umbrië

Dat Umbrië uit talloze prachtige heuvels bestaat, wist ik wel. Maar dat het er zó ongerept zou zijn, is nieuw voor me. Over stille weggetjes rijd ik door de groene streek. Wanneer ik na ruim een uur rijden het natuurpark inrijd, zie ik al snel wat bedoeld wordt met die zee van bloemen. In de verte verandert het groen in grote stukken rood en paars. Tegelijkertijd blijven de groene heuvels daar prachtig bovenuit steken. Op een kleine parking stal ik mijn auto. Ik stap uit en draai langzaam rondjes terwijl ik de omgeving in me opneem. Niet vaak zag ik zo’n weids landschap!

Castelluccio: een levensecht sprookje

Ik begin te lopen, de hoogte in, om zo het mooiste plaatje te kunnen schieten. Al na een paar stappen passeer ik twee mensen die al net zo lijken te genieten van de omgeving. “Buongiorno!” roept de man naar me. Ik kijk hem aan, roep hetzelfde en begin wat te kletsen. “Mooi hier, zeg!” Trots kijkt het stel me aan. “Wij wonen hier vlakbij, in het dorpje Castelluccio. Ken je dat al?” Ik moet toegeven dat ik vooralsnog geen idee heb. “Ah, je moet er straks zeker even naartoe rijden! Het dorpje is magisch. Het ligt op bijna vijftienhonderd meter hoogte.”

Een uur nadat ik mijn ogen uitkijk naar de aparte kleuren Piano Grande, besluit ik de tip van het Italiaanse stel op te volgen. Ik stap mijn auto in, begin te rijden en al snel doemt het dorpje Castelluccio op, dat hoog boven de doorgaande autoweg uittorent. Ik sla een weggetje in en rijd recht op het dorp af. In het dorp vertelt een oude Italiaanse dame me dat deze weg naar het dorp pas sinds vijftig jaar echt goed begaanbaar is. “Toch is het er in de winter nog altijd een uitdaging!” lacht ze. En ik geloof het. Het is hier prachtig, maar wel afgelegen. Toch lijkt de dame er geen problemen mee te hebben. “Ergens anders naartoe? Nooit! Castelluccio en Umbrië zijn mijn thuis!” Ze glimlacht en tevreden kijk ik haar na.

Let op: helaas heeft de aardbeving in september 2016 veel schade aangericht aan het dorpje Castelluccio. Ik hoop natuurlijk dat het snel weer zo mooi is als het ooit was!

Gerelateerde verhalen

Geen reacties

Laat een reactie achter