Eliza's blog

Een indrukwekkende wandeling door het Troödosgebergte

Voetje voor voetje loop ik over een smal zandpad. Wanneer ik mijn hoofd even omdraai en stil blijf staan, zie ik niets dan natuur. Groene bergen, en in de verte een donkerblauw meer. Indrukwekkend! Vandaag wandel ik samen met gids Dimitri door het Troödosgebergte in het binnenland van Cyprus.

Dimitri en ik zijn een half uur geleden vertrokken. De tocht die we vandaag afleggen heet de Kalidonia Route en leidt ons naar de Caledonische watervallen, die met 12 meter hoogte de grootsten van Cyprus zijn. Ik kan niet wachten dit natuurfenomeen te zien en stap stevig achter hem aan. “Hoe lang lopen we hier eigenlijk over?” vraag ik Dimitris. “Een kleine twee uur, maar maak je geen zorgen Eliza. Het pad is op de meeste plekken goed begaanbaar. En vergeet vooral niet te genieten, he. Nu bijvoorbeeld.” Ik kijk op. In de verte zie ik een groot blauw meer opdoemen. Dimitri straalt, ik zie de trots in zijn ogen. Dit is zijn gebied, zijn Cyprus.

Terwijl we verder stappen vertelt Dimitri over zijn leven in Cyprus, dat zich grotendeels in de bergen afspeelt. “Toen ik vier jaar was, verhuisden mijn ouders naar een huisje middenin de natuur. Ik weet niet beter dan dat ik leef in bossen, over de heuvels ren en met mijn broer wedstrijdjes deed wie de meeste vogels bij naam wist te noemen. Ik won trouwens niet vaak, hij wist er zoveel van” lacht Dimitri. “Totdat ik de opleiding tot berggids besloot te volgen. Ineens wist ik in korte tijd meer dan mijn broer. Dat voelde toch wel cool hoor!” Ik lach en wijs alsof ik hem overhoor. “Wat vliegt daar Dimitri?” Hij kijkt omhoog. “Dat is de Grauwe Kiekendief. Prachtig is hij he!”

Na een paar kilometer stopt Dimtiri met wandelen. “Nu gaan we het zien Eliza.” Ik weet waar hij op doelt. Een paar stappen verder hoor ik het gekletter al en wanneer ik de hoek omdraai, doemen ze op: de Caledonische watervallen. Het water valt als een razende op de rotsen. Ik kijk mijn ogen uit. Wat kan de natuur toch overweldigend zijn. Na een half uur van verwondering en een eetpauze besluiten Dimitri en ik verder te lopen. We overbruggen smalle riviertjes. Onze tocht eindigt na twee uur wandelen in het bergdorp Pano Platres. Even lijkt het of ik het oudste dorpje ooit zie. De huisjes lijken al jaren niet te zijn aangeraakt, maar dat heeft hier wel zijn charme. Het dorpspleintje van Pano Platres ligt er uitnodigend bij. Dimitri en ik strijken neer op een terrasje. “Het was écht prachtig” verzucht ik. “Bedankt voor deze bijzondere dag, Dimitri!”

Gerelateerde verhalen

Geen reacties

Laat een reactie achter